محمد نعيم

مقدمهء مصحح 18

شرح مثنوى ( فارسى )

تشبيه مغفّل كه عمر ضايع كند و وقت مرگ [ استغفار كردن گيرد ] 340 قصّهء احد احد گفتن بلال رضى اللّه عنه 340 داستان آن درويش كه آن گيلانى را دعا كرد 342 قصّهء آن درويش كه از آن خانه هرچه مىخواست [ مىگفتند نيست ] 343 رجوع كردن به قصّهء صوفى 343 رجوع كردن به قصّهء قاضى و صوفى 344 سؤال كردن صوفى قاضى را 344 جواب گفتن قاضى صوفى را 346 تمثيل اين جهان در تسكين فقيران 348 حكايت در تقرير آنكه [ صبر در ] رنج كار سهل‌تر باشد از صبر فراق 349 پرسيدن عارف از پير كشيش كه تو بزرگترى از سال به ريش 350 جواب گفتن مريد و زجر كردن مر آن طعّانه را 353 حكمت ( إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً ) 353 معجزهء هود - عليه السلام - در تخليص مؤمنان [ به وقت نزول باد ] 354 رجوع كردن به قصّهء قبّه و گنج 355 داستان آن [ سه ] مسافر مسلمان و ترسا و جهود 357 رجوع به حكايت موش و چغر آبى 358 حكايت شب دزدان كه سلطان محمود [ شب در ميان ايشان افتاد ] 360 رجوع كردن به قصّه طلب كردن آن موش چغز را 361 با خبر شدن غريب از وفات [ محتسب ] 362 مثل دوبين همچو آن غريب شهر كاش 363 توزيع كردن پايمرد در جملهء شهر تبريز 363 رجوع به حكايت سلطان و اسب 365 روان شدن شهزادگان در ممالك پدر 365 ذكر آن پادشاه كه آن دانشمند را به اكراه در مجلس آورد 370 حكايت امرؤ القيس 371